Krzysztof Kamil Baczyński, legitymujący się kilkoma pseudonimami: Jan Bugaj, Emil, Jan Krzyski, Krzysztof, Piotr Smugosz, Krzysztof Zieliński, Krzyś - wybitny polskie poeta z okresu II wojny światowej. Urodził się 22 stycznia 1921 roku w Warszawie, zmarł 4 sierpnia 1944 roku. Należał do Armii Krajowej i Szarych Szeregów. Uczestniczył w powstaniu warszawski, w trakcie którego zginął.
Już w gimnazjum działał w Organizacji Młodzieży Socjalistycznej „Spartakus". Zmierzał rozpocząć studia w Akademii Sztuk Pięknych, jednak wybuch nie pozwolił zrealizować tych planów. Dopiero w 1942 roku rozpoczął studia polonistyczne na tajnym Uniwersytecie Warszawskim. Od lata 1943 roku należał do batalionu Zośka AK, w którym był strzelcem. Został zastrzelony 4 sierpnia 1944 roku, około godziny 16.00. Miesiąc później zginęła również jego żona - Barbara Drapczyńska. Został pochowany na Warszawskich Powązkach.
Rzeczywistość wojenna skłoniła Baczyńskiego do pisania poezji. Powstały 4 tomiki poezji: Zamknięty echem, Dwie miłości, Wiersze wybrane, Arkusz poetycki Nr 1. jego utwory publikowano także w prasie konspiracyjnej. Wiersze cechuje różnorodność tematyczna, część z nich opisuje czasy okupacji i walki, cześć jednak opowiada o nadziei i innym lepszym życiu. Poezja jest nastrojowa, pełna metafor i epitetów. W dorobku artystycznym Krzysztofa Kamila Baczyńskiego znajduje się około 500 wierszy, kilkanaście poematów i około 20 opowiadań.