Jan Kochanowski to główny polski poeta okresu renesansu. Urodził 6 czerwca 1530 roku w Sycynie koło Zwolenia, zmarł 22 sierpnia 1584 roku w Lublinie. Popierał filozofię stoików i epikurejczyków. Wywodzi się ze szlacheckiej rodziny, legitymującej się herbem Korwin. Ojciec - Piotr Kochanowski był sędzią ziemskie, matka - Anna Białaczowska również pochodziła z szlacheckiej rodziny.
Jan Kochanowski w 1544 roku dostał się na Akademię Krakowską. Trzy lat później studiował jednym z na niemieckich uniwersytetów. W 1551 roku rozpoczął studia na uniwersytecie w Królewcu, później wyjechał do Padwy. Na włoskiej uczelni poznał m.in. Francesco Robortello, Łukasza Górnickiego i Andrzeja Trzecieskiego. Na poglądy Kochanowskiego znaczący wpływ miały studia, odbyte podróże i kontakty z znanymi i ważnym osobistościami.
Talent pisarki Jan Kochanowskiego uwidocznił się w trakcie pobytu we Włoszech. Wiersze artysta pisał w języku łacińskim. W 1555 roku Kochanowski powrócił do Królewca i przez roku przebywał na dworze arcyksięcia Albrechta Hohenzollerna. Następnie ponownie wyjechał do Włoch, zwiedził także Francję i Niemcy, aż w 1574 roku powrócił na stałe do Polski. Zamieszkał w rodzinnym majątku w Czarnolesie. Dwa lata później ożenił się Dorotą Podlodowską, mieli sześć córek i jednego syna.